Koło Brzeskie Towarzystwa Pomocy
im. Św. Brata Alberta
KRS  0000311370
 1%
Dlaczego dla Nas

1.NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU „B”

„Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże.”

Tym zdaniem Jezus rozpoczyna swoją 3 letnią publiczną działalność. Rozpoczyna od Galilei: Nazaret- gdzie się wychował, Kana Galilejska- gdzie dokonał pierwszego cudu, Kafarnaum- miasto pierwszych Apostołów. Biorąc pod uwagę to, kim On jest i co dokonał – jest to niewątpliwie czas przełomu nie tyko dla Kościoła, ale i dla całego świata.

„Czterdzieści dni przebywał na pustyni,”

Każde ważne wydarzenie Jezus poprzedzał modlitwą: przed wyborem dwunastu, wskrzeszeniem Łazarza, rozmnożeniem chlebów, ewangelizację poza Galileą, na górze przemienienia, przed pojmaniem – najpierw w Wieczerniku, a kończy w Getsemani, przed śmiercią z krzyża. Niewątpliwie, ta modlitw – ponieważ w raz z rozpoczęciem działalności publicznej, rozpoczął się czas przełomowy w historii zbawienia – ta modlitwa wsparta postem jest najdłuższa jaką wykonał Jezus i chociaż nie znamy jej treści, to jednak wiemy co jej towarzyszyło i co było jej przyczyną.

Czytaj więcej: 1.NIEDZIELA  WIELKIEGO  POSTU  „B”

2. NEDZIELA ADWENTOWA „B”

Wstęp

Na naszym wianuszku Adwentowym pali się już druga świeca, co oznacza, że rozpoczęliśmy już drugi tydzień naszego oczekiwania na przyjście Pana. Pali się również świeca roratnia oznaczająca Maryję, jako że Ona – główna patronka Adwentu – wie najlepiej jak przyjąć Jezusa, który pragnie się narodzić. Za chwilę w Ewangelii usłyszymy: „Głos wołającego na pustyni – to Jan Chrzciciel który woła: „Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego”. Każdy grzech sprawia, że moja droga do Pana staje się nierówna, kręta i wyboista – dlatego przeprośmy za wszelki grzech.

„Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego.”

Wołał z wielką mocą Jan Chrzciciel posługując się świętym tekstem z Proroka Izajasza, który zapowiedział nie tylko przyjście Jezusa, ale również i wystąpienie Jana: „Oto Ja posyłam wysłańca mego przed Tobą; on przygotuje drogę Twoją.”- słyszeliśmy w dzisiejszej Ewangelii.

Czytaj więcej: 2. NEDZIELA  ADWENTOWA  „B”

CYTAT ADWENTOWY

CYTAT ADWENTOWY - „Uważajcie i czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie.” ( Mk 13, 33 )

To wezwanie Jezusa z Ewangelii w pierwszą niedzielę Adwentu doskonale wprowadza nas w klimat Adwentowego oczekiwania na przyjście Pana. Słowo „czuwajcie” w Ewangelii, która ma zaledwie sześć zdań jest użyte czterokrotnie, w dodatku wzmocnione wcześniejszym słowem – uważajcie. Do zbawienia – zgodnie ze słowami Jezusa skierowanymi do Apostołów w Getsemani – potrzebne są dwie rzeczy: czuwanie i modlitwa (por.Mt 26,41). „Ten czuwa kto ma czyste sumienie” – twierdzi Jan Paweł II. W tym celu należy badać własne myśli, uczucia, pragnienia i czyny, aby wiedzieć, gdzie jest słabe miejsce w moim „ murze obronnym”, którędy może wkraść się grzech. Tam należy postawić straże. Czuwać, oznacza również nie zaniedbać żadnej okazji do dobrego czynu. Wtedy, będę mógł godnie przyjąć przychodzącego Pana, nie tylko w Adwencie, czy w Bożym Narodzeniu, ale w każdej chwili.

Życzenia

1. NIEDZIELA ADWENTU „B”

Wstęp

Adventus – słowo łacińskie – oznacza: przyjście lub przybliżanie się. Ileż przygotowań i zabiegów wymaga przybycie Papieża, a przecież „tutaj jest coś więcej niż” Papież.Przybyć ma gość wyjątkowy, bo sam Jezus, czyli Zbawiciel, „Syn Boży”- jak Go nazywa anioł przy zwiastowaniu. Ważne jest zatem, aby nie utracić żadnego z owych adwentowych dni, a jest ich 25, gdyż- jak tłomaczy JP II   „jest to czas Boży nam ofiarowany” i tylko dobre jego przeżycie pozwoli nam godnie i owocnie przyjąć przychodzącego Zbawiciela.

Czytaj więcej: 1. NIEDZIELA  ADWENTU  „B”

Uroczystość Chrystusa Króla „A”

WSTĘP

W każdym z nas, którzy żyjemy na tym świecie, w tej konkretnej doczesnej rzeczywistości, pojawia się – więcej lub mniej, a czasem ciągłe – narzekanie na brak sprawiedliwości, prawdy, miłości i pokoju. Wskazujemy przy tym na konkretne i prawdziwe przypadki niesprawiedliwych wyroków sądowych, mataczenia w wyborach, korupcje, malwersacje i bogacenie się nielicznej grupy społecznej kosztem najbiedniejszych, nie szanując miejsc świętych strzela się do ludzi modlących się w kościołach czy w synagogach. A przecież tyle w nas poczucia sprawiedliwości, miłości i pokoju i tęsknoty za tym idealnym ładem. Musimy sobie uświadomić, że jest to tęsknota za Królestwem Bożym i że jej spełnienie kiedyś nastąpi w pełni.

Czytaj więcej: Uroczystość  Chrystusa  Króla  „A”

33 niedziela zwykła „A”

Wstęp

Talent, to w sensie literalnym wielkiej wartości moneta ( 34 kg. złota, 46 kg. srebra ) używana w czasach Jezusa, natomiast w sensie przenośnym w naszej dzisiejszej przypowieści o talentach, talent to dar Boży. Panem który powierza swój majątek jest Bóg, a sługami, którzy mają pomnażać ów majątek, czyli powierzone talenty jesteśmy my. Powrót pana i rozliczanie z powierzonych talentów, oznacza Sąd Ostateczny.

Będziemy sądzeni również z zaniedbań

Na początku każdej Mszy św. odmawiamy akt pokuty oczyszczając sumienie, aby móc w sposób godny, z jak najlepszą dyspozycją duchową sprawować święte czynności i złożyć miłą Bogu Ofiarę. Jedna z formuł aktu pokuty w sposób wyczerpujący wylicza rodzaj popełnianych grzechów za które należy przepraszać: „… bo bardzo zgrzeszyłem myślą, mową, uczynkiem, i zaniedbaniem. Właśnie ten grzech zaniedbania, czy zaniechania dobra które mógł uczynić popełnił ów sługa z dzisiejszej przypowieści, który zakopał talent. W naszych rachunkach sumienia najczęściej pomijamy tę kategorię grzechu.

Czytaj więcej: 33  niedziela  zwykła  „A”

20 - ta niedziela zwykła rok „ A „

     W dzisiejszej Ewangelii Mateusza pokazana jest zadziwiająca sytuacja. Otóż, pewna kobieta wyszła Jezusowi naprzeciw i prosi Mistrza o uzdrowienie ze złego dla swojej córki. Jezus staje w tej sytuacji wydawałoby się obojętny. Dodatkowo, Apostołowie doradzają Jezusowi aby ją odprawił; ale owa kobieta jest nader uparta, a może inaczej – jest wytrwała i cierpliwa. W pokorze wysłuchuje słów cierpkich z ust Jezusa, ale jej wiara i wytrwałość jest tak silna, że stanowczo odpowiada Jezusowi o szczeniętach, że one także pragną się posilić okruchami chleba ze stołu panów. Czy Jezus rzeczywiście był obojętny na wołanie tej kobiety? A może chodziło o coś więcej, o pogłębienie i oczyszczenie jej pragnienia i wiary?

    Postawa tej bezimiennej poganki zachwyciła Jezusa. Skro tak, to ona powinna być dla nas wzorem. Nie oburzyła się na pozorną obojętność i nieuwagę Jezusa, nie zrezygnowała, gdy nie została wysłuchana za pierwszym razem. Podeszła pewna ufności i „ upadła przed Nim” – oddając Mu cześć – „ i prosiła: Panie, dopomóż mi”. W tej prośbie była ona cała i całe jej życie.

    Ile to razy prosząc Jezusa o coś nie zostaliśmy wysłuchani. Czy mamy przez taki stosunek Mistrza rezygnować z wiary w Jego miłosierdzie? Jezus wymaga jednak od nas wytrwałości, ufności i cierpliwej modlitwy. Nie odpowiadają od razu, pragnie ją niejako przedłużyć w czasie, aby trwała, aby była, Jezus pragnie jej nieustanności, pragnie po prostu nas. Chociaż zna nasze myśli i każde uderzenie naszego serca i wie wcześniej zanim Go o coś poprosimy, to jednak pragnienie człowieka, wynikające z Jego miłości ku nam, jest tak wielkie, iż chce On byśmy nieustannie do Niego mówili – dlatego udaje, że nie słyszy. Nie rezygnujmy pochopnie z naszej modlitwy. Módlmy się żarliwie do naszego Pana, z cierpliwością, wytrwałością i w pokoju ducha.

Tomek – mieszkaniec schroniska

logo na stronę internetową 2

W dniu 15.11.2018 w Kole Brzeskim Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta (OPL) zostaną przeprowadzone  warsztaty z zakresu Działań Towarzyszących Podprogramu 2018:

- warsztaty kulinarne

EFEKTY PODPROGRAMU 2018

 

 

Ogrzewanie schroniska  św. Brata Alberta w Pępicach

 FUNDACJA PGE - Energia z serca Warszawa